De nederlandse dichter en schilder Marko Klomp volgde zijn opleiding aan de kunstacademie St. Joost te Breda van 1994 tot 1998. Marko laat zich in zijn schiderijen leiden door verschillende facetten van het contrast. Het gebruik van een onscherpe focus is kenmerkend voor zijn werk. In 2010 debuteerde Marko me zijn gedichtebundel 'Spalken van de levenslijn'.

foto: Manon van der Zwaal

 Beelden en woorden

Uitermate gevoelvol is zijn werk. Jeroen Krabbé zei over het portret dat Marko Klomp van hem schilderde: 'Ik wou dat ik dat durfde.' Dat was tijdens een uitzending van Sterren op het doek,     en ging over zijn kenmerkende onscherpe, poetische lijnvoering. Het werk van Marko Klomp is dan ook 'wazig en schimmig' -wat natuurlijk een risico is als je meedoet met zo'n portrettenserie voor een massapubliek. Maar de sfeer is formidabel en uniek, en hij won glansrijk. Klomp, die behalve schilder ook dichter is :'Ik zoek graag de grens op van de fantasie. Ik hou veel van literatuur, en zoek naar puzzelstukjes die samen maken dat je wordt geraakt. Dat kan met woorden zijn, en met beelden.' Soms lopen woorden, beeldenen personages door elkaar; hij maakte bijvoorbeeld spannende en intrigerende portretten van Eline Vere. 'Ik vind bij Couperus de klassieke sfeer uit Den Haag terug, samen met het extreem gevoelige in de karakters 

Uit: Elegance (jan./feb. 2013) Tekst: Marielle van Osté

“Interessant werk. Het begrip "gestolde puber" kwam bij me op. Elke schilder zit in zijn werk. En of het nu zijn verschijning, zijn poëzie of zijn figuren zijn. Figuren die niet uitgebot zijn. Intrigerend. Dit is meer dan interessant. Meer dan spannend. ”

(Door Dhr. H. de Laat, kunstrecensent uit Nijmegen, 2009)

 "Zijn verstilde schilderijen getuigen van een nagenoeg alledaagse werkelijkheid die bij iedereen voorhanden lijkt te zijn, maar tegelijkertijd ongrijpbaar en zwaarmoedig is. De beschouwer krijgt het gevoel dat hij spioneert in een gevoelswereld die hij talloze keren eerder heeft kunnen waarnemen en net zo vaak hebben kunnen voelen en doen huiveren.  De wereld van Marko Klomp blijkt zorgvuldig geënsceneerd te zijn maar gaat door de poëtische belevingen een verzoening aan met de impuls, zijn dromerige schilderfragmenten."